အားလုံးကုိယ္စိတ္နွစ္ျဖာရြွင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ

Friday, 30 September 2011

ေရွြဟသၤာဆရာေတာ္၏ၾသဝါဒ

အမ်ားအက်ိဴး။
ရြက္သည္ပုိးက
ခႏိုးခနဲ ့၊
ဆိုကဲ့ရဲ့လည္း၊
မဖဲ့မေစာင္း၊
ကုိယ့္လမ္းေၾကာင္းကုိ၊
စိတ္ေကာင္းႏွင့္ယွဥ္၊
ခရီးႏွင္ေလာ့။.......



ဗုဒၵဘာသာဟူသည္-


ဗုဒၵဘာသာဟူသည္--ဘဝ၌ အျမင့္မားဆုံး အက်ိဴးကုိ ရယူရန္ အျမင့္မားဆုံးလမ္းစဥ္ျဖင့္၊
အသက္ရွင္ေနထုိင္ေရးအတြက္၊အစီအမံတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။
အသိပညာစုိးမုိးရာ၊ အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးသည့္ ဘာသာတစ္ခုျဖစ္သည္။
ွဗုဒၵသည္ဘာသာေျပာင္းသူမ်ားကုိ ၊ အနီဳင္ယူရန္ တရားေဟာျခင္းမဟုတ္ဘဲ၊
တပည့္သာဝကတုိ့ကုိ၊အသိဥာဏ္အလင္းရရွိေစရန္၊ တရားေဟာျခင္းျဖစ္သည္။


အေနာက္တုိင္းစာေရးဆရာတစ္ဦး၏အျမင္....


...........................မဟာလူသားဗုဒၶ..........................


ပထဝီေျမ- ခ်က္အေဗြမွ၊
သက္ေသရွဳ ့ျမင္-ဗုဒၶဝင္ကုိ၊
ၾကည္လင္ရြွင္ပ်-ဖူးျမင္ရသည္၊
ဗုဒၶ႔ြပြင့္ရာ-ေျမဂယာ။
ဗုဒၵဂယာ-ေျမမဟာ၌၊
မဟာေဗာဓိ-တုမရွိသည့္၊
မုနိစိေႏၱ-နွိမ္ေခ်ြဝတ္တြား၊
တည္ကာထားခဲ့-ဘုရားပလႅင္၊
ေဗာဓိပင္တုိ့-အစဥ္ၾကည္ညုိ၊
သဒၶါပုိသည္-စိမ္းစုိျမေရွြ၊ျငီမ္းခ်မ္းေျမ။
လူသားမွဖြား-ျမတ္ဘုရားကား၊
လူသာစစ္စစ္-ဧကန္ျဖစ္သည္၊
စနစ္သြင္မူ-လူမွလူ၊
ဥာဏ္ေတာ္ေဗာဓိ-တုမရွိမိုုိ့့ ့၊
မုနိစိေႏၱ-ျမတ္ဘုန္းေရွြလ်ွင္၊
ေဝေနယ်မ်ား-စဥ္သနား၍၊
အမ်ားအက်ိဴး-သည္ပုိးအစဥ္၊
လမ္းထြင္ညြွန္ျပ-နိဗၺာန္ရေအာင္၊
လမ္းျပေဆာင္သည္-ဘုန္းေရာင္ထြဋ္ထား၊ျမတ္ဘုရား။
ငါဘုရားအား-ပမာထာလွ်က္၊
လူသားအမ်ား-က်င့္ၾကံပြားလွ်င္၊
ဘုရားေသာ္မွ-ျဖစ္နိဳင္ၾကဟု၊
ဖြင့္ဟခါခါ-ေဟာျမြက္ပါသည္၊
မဟာလူသား-ျမတ္ဘုရာ။
တုိင္းမဇၥ်ိမ-အိႏၵိယဟု၊
ဗုဒၶဝင္မွာ-ျမတ္ေနရာကား၊
ဖြားေတာ္မူသည္-လုမၺိနီဟု၊
စုံညီတင့္ဆန္း-အင္ၾကင္းပန္းတုိ့၊
ပြင့္လန္းေဝဆာ-ဥယ်ာဥ္သာ။
ဗုဒၶဂယာေျမ-မဟာကား၊
ျမတ္စြာဗုဒၶ-ပြင့္ထြန္းၾကသည္၊
ကမၻာ့အလယ္-ဂုဏ္ဝင့္ဘြယ္ရာ ေျမမဟာ။
ေနဝင္လထြက္-ဓမၼစက္ဟု၊
ေဟာျမြက္အံ့ထူး-တရားဦးကုိ၊
ၾကည္နူးဖြယ္ပ-နာယူၾကသည္၊
မိဂဒါဝုန္-ရဂုံသာေမာစုံျမိဳင္ေတာ။
ေသျခင္းတရား-ဆင္ျခင္ပြားလွ်င္၊
ဘုရားေသာ္မွ-ေရွာင္မရဟု၊
ျဖစ္ၾကပ်က္ျက-သခၤါရကုိ၊
ညွြန္ျပဆုိရာ၊-ကုသိနာရုံ၊လြမ္းဖြယ္ၾကဳံ။
သံေဝဇနိယ-ေလးဌာနတုိ့၊
ဗုဒၶဘုရား-မရွိျငားလည္း၊
တရားရဖြယ္-ျမင္ကြင္းက်ယ္တည့္၊
အုိ-ကဲံြ ့ အမ်ား-သံေဝပြားလွ်က္၊
တရားဘာဝနာ-ခါခါဆင္ျခင္၊
နိဗၺာန္ဝင္ဖုိ ့-ၾကိဳးစားစုိ ့။ ။
(ျမတ္စ်ာန္).......










Thursday, 29 September 2011

ဘုရားရွင္ကုိယ္တုိင္ခရီးဦးၾကိဳျပဳ၍ခ်ီးေျမွာက္ခဲ့ေသာ-ပုဂၢိဳလ္(၇)ဦး၊


၁။အရွင္မဟာကႆပမေထရ္။
၂။မဟာကပၸိနမေထရ္။
၃။အနုရုဒၶါမေထရ္။
၄။ေကာဋိကဏၰေသာဏမေထရ္။
၅။ဝနဝါသိီတိႆ သာမေဏ။
၆။ေရဝတ သာမေဏ။
၇။ပကၠဳသာတိမင္းၾကီး။

သမၸဒါတရား(၄)ပါး


၁။ဥ႒ာနသမၸဒါ =ထၾကြလံု ့လဝီရီယႏွင့္ျပည့္စုံျခင္း။
၂။အာရကၡသမၸဒါ =ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္းနွင့္ျပည့္စုံျခင္း။
၃။ကလ်ာဏမိတၱတာ =မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းရွိျခင္း။
၄။သမဇီဝိတာ =မွ်တစြာအသက္ေမြးမွု ့ရွိျခင္း။

ေကာင္းက်ိဴးရေစနိဳင္ေသာ-ပုညၾကိယဝတၳဳ(၁၀)ပါး-


၁။ဒါန =ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း။
၂။သီလ =ကုိယ္နွင့္ႏွဳတ္တုိ့ ့ကုိေစာင့္ထိမ္းျခင္း။
၃။ဘာဝနာ =ဝိပႆနာကမၼ႒ာန္းဘာဝနာ ပြားမ်ားအားထုတ္ျခင္း။
၄။အပစာယန =အသက္၊ဂုဏ္သိကၡာၾကီးသူတုိ့ကုိ၊ရုိေသေလးစားမွ့ူ ့ျပဳျခင္း။
၅။=ေဝယ်ာေဝစၥ =အသက္သိကၡာ၊ဂုဏ္ဝါၾကီးသူတုိ ့၏ အမွ ူ ့ကိစၥၾကီးငယ္တုိ့ကုိ ျပဳလုပ္ေပးျခင္း။
၆။ပတၱိဒါန =မိမိျပဳလုပ္ထားေသာကုသိုလ္ေကာင္းမွု ့တုိ့ကုိ အမွ်ေပးေဝျခင္း။
၇။ပတၱာနဳေမာဒနာ =သူတစ္ပါးတုိ့ ့ ကုသုိလ္ျပဳလုပ္၍ ေပးေဝေသာေကာင္းမွု ့ကုိ သာဓုေခၚျခင္း။
၈။ဓမၼသဝန =တရားနာယူျခင္း။
၉။ဓမၼေဒသနာ =တရားေဟာေျပာျခင္း။
၁၀။ဒိ႒ိဇုကမၼ =အယူကုိေျဖာင့္မွန္စြာယူျခင္း။ တုိ ့ျဖစ္သည္။

ပုညဝတၳဳၾကိယာ(၁၀)ပါးမွလည္း(၄၀)အထိျဖစ္နိဳင္သည္။
-------------------------------------------------

၁းမိမိကုိယ္တုိင္ျပဳလုပ္ျခင္း(၁၀)ပါး။
၂။သူတစ္ပါးတုိ့ကုိျပဳလုပ္ေစျခင္း(၁၀)ပါး။
၃။ကုသိုလ္ေကာင္းမွု ့တုိ့ ့၏ ခ်ီးမြမ္းဖြယ္ဂုဏ္တုိ့ကုိေျပာဆုိျပဳလုပ္ျခင္း(၁၀)ပါး
၄။ကုသိုလ္ေကာင္မွု ့ျပဳသူတုိ ့ကုိျမင္ေတြ့ရလွ်င္ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္ျခင္း(၁၀)ပါး
ဟူ၍(၄၀)အထိျဖစ္နိဳင္သည္။

......................သိမွတ္ဖြယ္ရာ-သစၥာ(၄)ျဖာ.................


ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ၊ပိဋကတ္သုံးသြယ္၊နိကာယ္ငါးရပ္၊ဓမၼကၡႏၶာေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တုိသည္၊သစၥာေလးပါးမွလြတ္ေသာတရားဟူ၍မရွိ၊ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကား ထားေသာတရားေတာ္တို့သည္၊သစၥာေလးပါး၌ပါဝင္ေနၾကသည္။ျမတ္စြာဘုရားရွင္သက္ေတာ္(၈၀)ဝါေတာ္ (၄၅)တုိင္ေအာင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာတရားေတာ္မ်ားတြင္၊သစၥာေလးပါးသည္အေျခခံအက်ဆုံး တရားမ်ားျဖစ္သည္။ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားေသာတရားေတာ္ကုိေလ့လာသူတိုင္း၊သစၥာ(၄)ပါးတရားကုိသိထားသင့္ေပသည္။

သစၥာ(၄)ပါး-
-----------

၁။ဒုကၡသစၥာ =ဆင္းရဲျခင္းအမွန္ျဖစ္သည့္တရား။
၂။သမုဒယသစၥာ =ဆင္းရဲျခင္း၏ အေၾကာင္းအမွန္ျဖစ္ေသာတရား။
၃။နိေရာဓသစၥာ =ဆင္းရဲျခင္း၏ ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ ခ်မ္းသာအစစ္အမွန္ျဖစ္ေသာတရား။
၄။မဂၢသစၥာ =ဆင္းရဲျခင္း၏ ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ ခ်မ္းသာအစစ္သို့ ့ ေရာက္ေၾကာင္းအမွန္ျဖစ္သည့္တရား။

china Buddha


japan
india.

china.china

Wednesday, 28 September 2011

သိမွတ္ဖြယ္ရာ..




"ဒုစရုိက္-၁၀.ပါး"
--------------
ကာယဒုစရိုက္(၃)ပါး။
၁။ပါဏာတိပါတ = သူ၏အသက္ကုိသတ္ျခင္း။
၂။အဒိႏၷဒါန =သူ၏ဥစၥာကုိခုိးယူျခင္း။
၃။ကာေမသုမိစၦာစာရ =သူတစ္ပါးသားမယား၊ေယာကၤ်ားကုိလြန္က်ဴးျခင္း။


" ဝစီဒုစရုိက္(၄)ပါး"
---------------

၁။မုသာဝါဒ =လိမ္ညာ၍ေျပာဆုိျခင္း။
၂။ပိသုဏဝါစာ =သူနစ္ဦးတုိ့၏ အခ်စ္ကုိပ်က္ေအာင္ေျပာဆုိျခင္း။
၃။ဖရုသဝါစာ =ၾကမ္းတမ္းစြာၾကိမ္းေမာင္း၍ ေျပာဆုိျခင္း။

၄။သမၹပၸလာပဝါစာ =အက်ိဴးမရွိသည့္ သိမ္ဖ်င္းေသာ စကားကုိေျပာဆုိျခင္း။


"မေနာဒုစရုိက္(၃)ပါး"
-----------------

၁။အဘိဇၥ်ာ =သူတစ္ပါး၏ဥစၥာကုိ မိမိ၏ ဥစၥာျဖစ္ေအာင္ မရားေသာနည္းလမ္းျဖင့္ ရယူရန္ၾကံစည္ျခင္။
၂။ဗ်ာပါဒ =သူတစ္ပါးတုိ့ကုိ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေအာင္ ေသေၾကပ်က္စီးေအာင္ၾကံစည္ျခင္း။
၃။မိစၦာဒိ႒ိ =ေကာင္းမွုူ ့၊မေကာင္းမွူ ့ကံတုိ့၏ ေကာင္းက်ိဴး၊ဆုိးက်ိဴးမရွိ၊ စသည္ျဖင့္ မွားမွားယြင္းယြင္း စြဲယူျခင္း။ ဟူ၍(၁၀)ပါးျဖစ္သည္။



"သုစရိုက္(၁၀)ပါး"
--------------

ကာယသုစရိုက္(၃)ပါး..

၁။သူ ့တစ္ပါး၏အသက္ကုိသတ္ျဖတ္ျခင္မွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။
၂။သူတစ္ပါး၏ဥစၥာကုိ ခုိးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။
၃။သူတစ္ပါး၏သားမယား၊ေယာကၤ်ား၊ကုိ လြန္က်ဴးျခင္းမွေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။


"ဝစီသုစရိုက္(၄)ပါး"
----------------

၁။လိမ္ညာေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။
၂။သူနွစ္ဦးတုိ ့၏ အခ်စ္ကုိပ်က္စီး ေအာင္ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။
၃။ၾကမ္းတမ္းစြာ ၾကိမ္းေမာင္ဆဲေရး ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။
၄။အက်ိဴးမရွိသည့္ သိမ္ဖ်င္းေသာစကားမ်ားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။

"မေနာသုစရိုက္(၃)ပါး"
--------------------

၁။သူတစ္ပါး၏ဥစၥာကုိ မိမိ၏ဥစၥာျဖစ္ေအာင္ မၾကံစည္ျခင္း။
၂။သူတစ္ပါးတုိ့အား နစ္နာ ပ်က္စီးေသေၾကေအာင္၊မၾကံစည္ျခင္း။
၃။ကုသိုလ္ အကုသုိလ္ကံတုိ့ ့၏ ေကာင္းက်ိဴး မေကာင္းက်ိဴး ရွိသည္ဟု ယုံၾကည္ေသာ အယူမွန္ရွိျခင္း။


"ဒုစရိုက္(၁၀)ပါး-မွ-(၄၀)အထိျဖစ္တတ္"

၁။သာဟတၳိက =မိမိကိုယ္တိုင္ ျပဳလုပ္၍ လြန္က်ဴးျခင္း(၁၀)ပါး။
၂။အဏတၱိက =သူတစ္ပါးတုိ့အား ေစခုိင္း၍ လြန္က်ဴးေစျခင္း၊(၁၀)ပါး
၃။ဝဏၰဘဏန =ဒုစရိုက္ျပဳလုပ္ေနသူတုိ ့ကုိ ျပဳခ်င္စိတ္ပါေအာင္ ဂုဏ္တ့ို ့ကုိ ခ်ီးမြမ္းေျပာဆုိျခင္း(၁၀)ပါး၊
၄။သမႏုညာ =သူတစ္ပါးတုိ့ ့ ဒုစရိုက္ျပဳလုပ္ေနသည္တုိ ့ကုိ နွစ္သက္ခြင့္ျပဳေနျခင္း(၁၀)ပါး။
အားျဖင့္(၄၀)အထိျဖစ္နိဳင္္သည္။


"သုစရိုက္(၁၀)ပါးမွ(၄၀)ျဖစ္ပုံကုိလည္းသိေလ".....

လကၤာ...
------

စရိုက္ဆယ္ပါး၊
အရင္းထား၍၊
ကုိယ္ကားျပဳျငား၊
သူတစ္ပါးျပဳေစ၊
ဂုဏ္တစ္ေထြေျပာ၊
နစ္သက္ေနာကာ၊
ျပဳလုုပ္ပါက၊
ျဖစ္လာရ-မွတ္ၾကေလးဆယ္တည္း။

..........................တရားျမတ္-မဂၤလာ........................











၁။အခါတစ္ပါး၊
ျမတ္ဘုရားသည္၊
ျပည္ကားတည္ရွိ၊
သာဝတၳၱိဟု၊
မည္ရွိအမြန္၊
ေဇတဝန္ေခၚ၊
အလြန္သာယာ၊
ေက်ာင္းဝိဟာတြင္၊
ညဥ့္ခါသန္းေခါင္၊
အဆင္းေရာင္ဝါ၊
လင္းေရာင္ျဖာလ်ွက္၊
ေရာက္လာနတ္သား၊
သူေလ်ွာက္ထား၍၊
တရားဓမၼာ၊
မဂၤလာကုိ၊
ေကာင္းစြာေဟာၾကားခဲ့ပါ၏။ ။

၂။လူမုိက္ကုိသာ၊
ေရွာင္ဖယ္ခြာ၍၊
မ်ားစြာတတ္သိ၊
ပညာရွိအား၊
ဆည္းကပ္ထားလွ်က္၊
သုံးပါးမြန္စြာ၊
ရတနာနွင့္၊
ဆရာမိဘ၊
ပူေဇာ္ၾကကာ၊
ေလာကအလုိက္၊
ပူေဇာ္ၤထုိက္သူ၊
ေကာင္းျမိဳက္ပူဇာ၊
ျပဳလုပ္ပါမွ၊
ဤေလာက-ျဖစ္ရမဂၤလာ။ ။

၃။သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္၊
ထုိအရပ္အား၊
ေနလတ္မွန္စြာ၊
ေရွးေရွးခါက၊
ဘဝါဘဝ၊
ကုသလကုိ၊
ျပဳၾကၾကိဳတင္၊
ေကာင္းစြာျပင္၍၊
ရွဳ ့ျမင္ထားအပ္၊
က်င့္စိတ္ဓာတ္-ျဖစ္လတ္မဂၤလာ။ ။

၄။ၾကားျမင္မ်ားကာ၊
ျပစ္မ်ားစြာကင္း၊
ပညာအတတ္၊
ရရွိလတ္၍၊
သိမွတ္စည္းကမ္း၊
ထုံးနည္းလမ္းကုိ၊
ေျဖာင့္တန္းမွန္စြာ။
က်င့္သုံးပါ၍၊
မွန္စြာစကား၊
ေျပာဆုိျငား၊
မွတ္သားမဂၤလာ။ ။

၅။မိဘနွစ္ပါး၊
လုပ္ေက်ြးထားလွ်က္၊
မယားဇနီး
သားသမီးမ်ား၊
ပြားစီးဥစၥာ၊
ေထာက္ပံ့ပါ၍၊
မွန္စြာပ်င္းရိ၊
လွ်င္းမရွိဘဲ၊
သတိထားကာ၊
လုပ္ကုိင္ပါမွ၊
ေကာင္းစြာျဖစ္ပြား၊
ထုိတရား-မွတ္သားမဂၤလာ။ ။

၆။အလွဴဒါန၊
ျပဳလုပ္ၾက၍၊
သုခတရား၊
ခ်မ္းသာပြားေၾကာင္း၊
က်င့္ျငားကုသုိလ္၊
ထုိထုိေဆြမ်ိူး၊
ေကာင္းမွူ ့တုိးပြား၊
ေထာက္ပံ့ထား၍၊
ျပစ္မ်ားကင္းစြာ၊
ေကာင္းနိဳးရာ-ျပဳတာမဂၤလာ။ ။

၇။မေကာင္းမွ့မ်ား၊
မျဖစ္ပြားေအာင္၊
နွစ္ပါးစိတ္ကုိယ္၊
ေရွာင္ၾကင္လုိလွ၊
ေျပာဆုိၾကလွ်က္၊
ပါပယစ္မူး၊
ေသေသာက္က်ဴးမွူ ့၊
အထူးေရွာင္ရွား၊
ခ်မ္းသာပြားေၾကာင္း၊
တရားကုသုိလ္၊
ျပဳၾကလုိ၍၊
ထုိထုိေန ့ည၊
မေမ့ၾက-သုခမဂၤလာ။ ။

၈။ရုိေသထုိက္သူ၊
ေတြ့ၾကံဳမူကား၊
တုံု ့ယူရုိေသ၊
ျပဳၾကေလ၍၊
တစ္ေထြနွိမ္ခ်၊
ေနထုိင္ၾကလွ်က္၊
ေကာင္းစြာေရာင့္ရဲ၊
ေနထုိင္ျမဲစြာ၊
စိတ္စြဲျပဳဘူး၊
သူ ့ေက်းဇူးသိ၊
အထူးသင့္ခါ၊
တရားနာ-မွန္စြာမဂၤလာ။ ။

၉။သည္းခံတရား၊
က်င့္သုံးပြားလွ်က္၊
တရားစကား၊
ေဟာမိန္ ့ၾကားေသာ္၊
နာၾကားလြယ္ကူ၊
အသြင္မူဆန္း၊
ျမတ္ရဟန္းအား၊
ရြွင္လန္းတက္ၾကြ၊
ဖူးျမင္ရ၍၊
သင့္စြအခါ၊
ျမတ္ဓမၼာကုိ၊
ေကာင္းစြာေဆြးေနြး၊
ၾကံစည္ေမး-ျဖစ္ေရးမဂၤလာ။ ။

၁၀။ျခိဳးျခံစြာသာ၊
က်င့္သုံးပါ၍၊
ျဗဟၼာစရိယ၊
က်င့္သးုံၾကလွ်က္၊
မွန္စြသစၥာ၊
အရိယာကုိ၊
ပညာမဂ္ျဖင့္၊
က်င့္သိဆင့္ျမင္၊
နိဗၺာန္ခြင္သ့ို့ ့၊
အလွ်င္မ်က္ေမွာက္၊
ျပဳကာေရာက္ရ၊
ခုုဘဝ-သုခမဂၤလာ။ ။

၁၁။ေလာကဓံမ်ား၊
ေတြ့ၾကံဳျငားေသာ္၊
စိတ္မ်ားမတုန္၊
မလွဳပ္ခုန္ပဲ၊
တစ္ဖုံပူပန္။
စိုးရိမ္ဟန္ကင္း၊
ကိေလရွင္းလွ်က္၊
တစ္သင္းေဘးရန္၊
မရွိျပန္-မွတ္ရန္မဂၤလာ။ ။

၁၂။သုံးဆယ့္ရွစ္ျဖာ၊
မဂၤလာကုိ၊
လုိက္နာလူနတ္၊
က်င့္သုံးအပ္ေသာ္၊
မျပတ္ေကာင္းက်ိဴး၊
ေန့စဥ္တုိးကာ၊
ေကာင္းက်ိဴးခ်မ္းသာ၊
ျပည့္စုံလာသည္၊
ျမတ္စြာဗုဒၵတရားတည္း။ ။


အရွင္ဝိစိတၱသာရ(ေပ်ာ္ဘြယ္)












..........................အလွကုိယ္စီ-ရိွ္ၾကသည္-.................


*သူရိန္ေနမင္း၊
သူ့အဆင္းသည္၊
ေန့ ့ခင္းမွာသာ၊
ထြန္းလင္းျဖာ၍၊
သာယာတင့္တယ္ပါေပ၏။
*စႏၵာလမင္း၊
သူ ့အဆင္းလည္း၊
ညခင္းမွာသာ၊
ထြန္းလင္းျဖာ၍၊
သာယာေအးျမ၊တင့္တယ္လွ၏၊
*ေရေျမသနင္း၊
ျပည့္ရွင္မင္းသည္၊
အဆင္းကမၺလာ၊
မင္းတန္ဆာကုိ၊
ဝတ္ကာဆင္မွ၊တင့္တယ္လွ၏။
*တရားအာသဝါ၊
ကင္းစင္ကြာသည္ ့၊
ရဟႏၱာမွတ္၊
အရွင္ျမတ္သည္၊
သမာပတ္စ်ာန္၊
အဘိဥာဏ္ကုိ၊၊
ဝင္စံစားကာ၊
ေနမွသာလွ်င္၊
ထြန္းျဖာက်က္သေရ၊တင့္တယ္ေပ၏။
*သုံးလူ့ထြဋ္ထား၊
ျမတ္ဘုရားကား၊
အမ်ားခ်ိန္ခါ၊
ေန ့ ည မွာလည္း၊
ဘယ္ခါမညိွဳး
ျမတ္တန္ခိုးနွင့္၊
မ်ိဴးမ်ိဴးက်က္သေရ၊
ဂုဏ္လက္ေစ၍၊
ထူးေထြဆန္းက်ယ္၊တင့္တယ္ေပ၏။


ဒိဝါတပတိ၊အာဒိေစၥာ---

အရွင္ဝိစိတၱသာရ(ေပ်ာ္ဘြယ္)(၁၁.၀၂.၀၅).



Tuesday, 27 September 2011

..............................ျဖဴေသာနွလုံး..........................


ဟုတ္ေသာအၾကံ၊
မွန္ေသာအက်င့္၊
သင့္ေသာအယူ၊
ျဖဴေသာနွလုံး၊
သူေတာ္ထုံးကုိ၊
စဲြသုံးေသာေထြ၊
မွန္လွေစ။
(ရွင္မဟာရ႒သာရ)

Japan kamakura Buddha






ဂ်ပန္ဘုရား-

ၾကည္ညိဳ-သဒၶါပြား-မဟာျမတ္မုနိဘုရား။







ဖူးျကဦးမည္-က်ိဳက္ထီးရုိးေစတီ.





က်ိဳက္ထီးရုီးဘုရား။

ဘုရားရွင္ဝါဆုိစဥ္-လကၤာ.


တက္ထြန္းက်က္သေရ။ ။သုံးလူေဆြကား၊ေအာင္ေျမသီရိ၊ေဗာဓိသမီပ၊ရပ္ဌာန၌၊နွစ္လမွန္ကယ္၊ရက္ေျခာက္ဆယ္ျဖင့္၊၊သပၸါယ္မွ်တ၊ ေနျပီးမွ်လွ်င္၊ပထမဝါ၊ဗာရာဏသီ၊ျမိဳင္ေတာမွီ၏၊။ေနာက္ခ်ီဒုတိယ၊တတိယနွင့္၊စတုတၳဝါ၊ျပည္ရာဇျဂိဳဟ္၊ ဝါးညိဳေက်ာင္းလွ၊ဝါကပ္မွ်၏။ပဥၥမဝါ၊ျပည္ေဝသာလီ၊လိစၦဝီမင္းေပါင္း၊ေဆာက္တုံေရွာင္းသည္ ့၊ ေက်ာင္းမဟာဝန္၊တစ္တန္ွဆ႒၊ဗကုလေတာင္မွာ၊ခုနွစ္ဝါေသာ္၊တာဝတိ့ေရာက္၊ေျမာက္တုံရွစ္ဝါ၊ဘဂၢါယန၊ ကုိးဝါက်ေသာ္၊ဌာနပူရီ၊ေကာသမၺီ၌၊ေဃာသိတာရုံ၊ေရွြဘုံမွီကပ္၊ဆယ္ဝါရပ္ကား၊မလွ်ပ္သိပ္သည္း၊ ပလလည္းသာေမာ၊ဆင္မင္းေတာဝယ္၊ရွင္ေစာမွီကာ၊ဆယ့္တစ္ဝါကား၊နာဠာထင္ရွား၊ပုဏၰားေနထ၊ ရပ္ဂါမတည့္။
ဒြါဒသယွဥ္၊ေဝရဥၨေခၚ၊ဆယ့္သုံးေသာ္ကား၊ေတာင္ေက်ာ္သာလွ၊စာလိယ၌၊ကပ္ထျပီးခါ၊ဆယ့္ေလးဝါတြင္၊
သာဝတၳိေတာင္စြန္၊ေဇတဝန္ထင္ရွား၊ရွြင္ေပ်ွာ္ပါး၏၊ဆယ္ငါးဝါမွ၊ကပိလတြင္၊စိမ္းျမရိပ္သာ၊နိေျဂာဓာဟု၊
ေက်ာင္းသာစံေျမာက္၊ဆယ့္ေျခာက္ဝါဆီ၊အာဠဝီဟု၊ပူရီဘက္မဲ့၊ေပ်ာ္စံခဲ့၍၊ဆယ့္ခုႏွစ္ဝါ။ထုိေသာခါလွ်င္၊
ရာဇျဂိဳဌာန၊သာလွဗိမာန၊္နတ္ထံတူေလာ၊ဝါးေတာညိုလဲ့၊ေအာင္ပဲြဖဲြ၏။တစ္ဆယ့္ရွစ္ဝါ၊ဆယ့္ကုိးဝါ၌၊ စာလိယေရာက္၊ဝါဆိုေျမာက္၏။ပယ္ေဖ်ာက္ရန္ကြာ၊နွစ္ဆယ္ဝါကား၊ရာဇျဂိဳဟ္၄င္း၊ေရာက္ျပန္ေရွာင္း၏။
နွစ္ေပါင္းဝီသ၊ပထမေဗာဓိ၊မုနိျမတ္စြာ၊ဝါဆုိပါလည္း၊ျမဲစြာမရွိ၊ေနာက္ေဗာဓိကား၊သာဝတၭိမွာ၊ပုဗၺာရုံမြန္၊ ေဇတဝန္ဟု၊နွစ္တန္ေက်ာင္းမွာ၊လူးလာမေဝး၊နဗစ္ဆယ့္ေလးဝါ၊ေနျပီးခါမွ၊နိဗၺာနသုိ့၊ုၾကြအံ့လုလု၊ဝါတစ္ခုကား၊ ေဝဠဳဝရြာ၊ကပ္မွီလာ၏၊သခ်ၤာမွတ္သား၊ဆယ့္ငါးွဌာန၊ပဥၥစတၱာ၊ ဝါေလးဆယ့္ငါး၊သက္ကားရွစ္ဆယ္၊တုိင္ခါဝယ္၌၊ဘုန္းၾကြယ္ထြဋ္ေခါင္၊ေခမာေသာင္သို့၊ေရြွေဖာင္ေတာ္ယြန္း၊ စံသိမ္းျမန္းသည္၊သုံးခန္းလူတုိ့၊မွန္ကူတည္း။
(သမၼနၱစကၡုဒီပနီက်မ္း၊)


Sunday, 25 September 2011

" ဆ႒မ-သဂၤါယနာ"




သာသနာေတာ္-(၂၄၃၈)-ခုနွစ္တြင္ ျမန္မာနိဳင္ငံတြင္၊သကၠရာဇ္-(၁၂၄၇)ခုႏွစ္ခရာဇ္သကၠရာဇ္-(၁၈၈၅)ခုနွစ္တြင္၊သီေပါမင္း ပါေတာ္မူျပီးေနာက္၊ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ပ်က္သုံးခဲ့ရသည့္၊နယ္ခ်ဲ့ျဗိတိသွ်ကုိလုိနီေခတ္တြင္ ဗုဒၶသာသာနာေတာ္ ေမွးမိွန္ခဲ့ရသည္။
သုိ့ႏွင့္သာသနာေတာ္(၂၄၉၈)-ခုနွစ္၊ေကာဇာသကၠရာဇ္၊(၁၃၁၆)-ခုႏွစ္၊ခရာဇ္နွစ္(၁၉၅၄)-ခုနွစ္တြင္ လြတ္လပ္ေရးရျပီးေသာ၊ျပည္ေထာင္စု၊ျမန္မာနိဳင္ငံေတာ္၊ရန္ကုန္ျမိဳဳ ့၊သီရိမဂၤလာကမၻာေအးကုန္ေျမ-မဟာပါသာဏ-လွဴိဏ္ဂူေတာ္ၾကီးတြင္ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာဝင္၊ငါးနိဳင္ငံမွသံဃာေတာ္(၂၅၀၀)တ့ို ့သည္အညီအညွြတ္စုေဝးေရာက္ရွိလာၾကကာ၊နာယက-ေညာင္ရမ္းဆရာေတာ္၊အေမး-မဟာစည္ဆရာေတာ္၊အေျဖ-မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ-ဆရာေတာ္တုိ့ဆ႒သဂၤါယနာ တင္ၾကသည္။ွဆ႒မူ-ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိလည္းစက္တင္ပုံနိပ္ခဲ့သည္။ကမၻာအရပ္ရပ္သုိ့လည္း၊ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာျပဳ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိေစလြွတ္၍၊သာသနာျပဳခဲ့ၾကေလသည္။ထုိစဥ္ကဗုဒၶသာသနာေတာ္ႏွစ္(၂၅၀၀)ျပည့္၊ ဗုဒၶဇယႏၱိပဲြေတာ္ကုိလည္း ဆင္နြဲခဲ့ၾကသည္။

"ပဥၥမ-သဂၤါယနာ"


ျမန္မာနိဳင္ငံတြင္ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္စုိးစံေနေသာ၊အခါ ၊မင္းတုန္းမင္ၾကီးသည္၊သာသနာေတာ္(၂၃၉၆)-ခုနွစ္တြင္၊ပဥၥမ-သဂၤါယနာတင္ပြဲကုိ၊ေထာက္ပံ့ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ သာသနာေတာ္(၂၄၀၄)ခုနွစ္တြင္၊ေက်ာက္ျဖဴျပားမ်ားေပၚ၌၊ပိဋကတ္သုံးပုံ၊ပါဠိေတာ္အစုံအလင္ကုိ၊
ေက်ာက္ခ်ပ္(၇၂၉)ခ်ပ္ေပၚတြင္ထြင္းထုကာ၊ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္ေလသည္၊။အရွင္ဇာဂရာဘိဝံသ၊
အမွဴးရွိေသာသံဃာေတာ္၊(၂၄၀၀)တုိ့သည္၊အညီအညွြတ္မႏၱေလးေခၚ၊ရတနာပုံျမိဳ့ေတာ္တြင္ပဥၥမ-သဂၤါယနာတင္ေတာ္မူၾကသည္။ျမန္မာနိဳင္ငံေတာ္တြင္၊ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာေတာ္၊အလြန္ထြန္းကား၊စည္ပင္ေသာအခါ
သမယျဖစ္ခဲ့သည္။ (အုပ္က်စ္ေက်ာ္ေအး-မႏၱေလး)..

"စတူတၳသဂၤါယနာ"


ဗုဒၵသာသနာေတာ္(၄၅၀)ခုနွစ္Bc.၉၄တြင္လကၤကာဒီပသီဟုိဠ္က်ြန္း၌ဝဋၬဂါမဏီမင္းလက္ထက္အရွင္ရကၡိတ မေထရ္ အမွူးရွိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားသည္၊ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိေပရြက္ေပၚ၌ေရးကာ-ေပထက္အကၡရာတင္ၾက၍စတုတၳသဂၤါယနာကုိ၊မလယဇနပုဒ္-အေလာကလွဴိ္ဏ္ဂူ၌၊တင္ေတာ္မူၾကသည္။ ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာေတာ္သည္-
သီဟုိဠ္မွ ျမန္မာနိဳင္ငံ၊ရာမညတုိင္းသုိ့ ၊ျပန္ ့နွံ့ေရာက္ရွိကာ၊ထြန္းကားလာခဲ့သည္။
"ပုဂံေခတ္သာသနာ"။ ။အရိမဒၵနပုရေခၚေပါကၠာရာမအမည္ရေသာ၊ပုဂံျမိဳ့ေတာ္ကုိ၊တည္ေထာင္ကာ၊ျမန္မာမင္းမ်ားအုပ္ခ်ဳပ ္စုိးမုိးခဲ့ၾကသည္။သာသနာေတာ္နွစ္(၁၅၆၈)ခုႏွစ္တြင္နန္းတက္ေသာ။အေနာ္ရထာမင္းၾကီးလက္ထက္တုိင္၊ မဟာယာနဗုဒၶသာသနာသည္၊ထုိအရပ္ေဒသမ်ားတြင္၊
အေျခစုိက္အျမစ္တြယ္ကာ၊ၾကီးပြားထြန္းကားခဲ့သည္။ သာသနာေတာ္နွစ္(၁၆၀၁)-ခုတြင္သထုံျပည္မွအရွင္ဓမၼဒႆီဘဲြ့အမည္ရွိေသာ၊အရွင္အရဟံ၏အကူအညီျဖင့္၊ ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာဆိုင္ရာ၊ပိဋကတ္စာေပအစုံ(၃၀)ႏွင့္၊တကြ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ၊၊ပုဂံျပည္သုိ့ -ပင့္ေဆာင္ကုိးကြယ္ခဲ့ရာမွျမန္မာနိဳင္ငံေတာ္တစ္ရပ္လုံး ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာနိဳင္ငံေတာ္ၾကီးအျဖစ္သုိ့-ေရာက္ခဲ့သည္။ ႔ပုဂံျမိဳတြင္ပိဋကတ္တိုက္ၾကီးကုိတည္ေထာင္ကာ၊သီဟုိဠ္မူေပစာပိဋကတ္မ်ားနွင့္၊သထုံေပစာပိဋကတ္မ်ားကုိ၊ ညိွနိဳင္းကာ ပရိယတၱိ သာသနာကုိ ခ်ီးေျမာက္ခဲ့ေလသည္။
ပုဂံ၊ျမင္စုိင္း၊စစ္ကုိင္း၊ပင္းယ၊အင္းဝ၊မင္းဆက္မ်ားနွင့္၊တကြ။ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္တိုင္ေအာင္၊ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကုိ၊ျပည္သူျပည္သား၊ရွင္လူရဟန္းမ်ားနွင့္၊တကြ၊ဘုရင္မင္းမ်ားကုိယ္တုိင္၊ခ်ီးေျမာက္ေထာက္ပံ့ ံ့ကာ၊ သာသနာျပဳခဲ့ၾကေပသည္။..

"တတိယ-သဂၤါယနာ"



ျမတ္ဗုဒၵသာသနာေတာ္-(၂၃၅)ခုႏွစ္တြင္ပါဋလိပုတ္ျပည္၌သီရိဓမၼာေသာကမင္းစုိးစံခဲ့သည္။ အယူဝါဒမွားေသာတိတၳိရဟန္းတု၊ရဟန္းေယာင္မ်ားေၾကာင့္ဘုရင္မင္းျမတ၊္အမိန့္ျဖင့္သာသနာေတာ္ သန့္ရွင္းေရးကုိေဆာင္ရြက္သည့္အရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္သည္၊ကထာဝတၳဳအဘိဓမၼာက်မ္းကုိျပဳစု၍ ရဟႏၱာတစ္ေထာင္တုိ့ကပါဋလိပုတ္ျပည္၊အေသာကာရုံေက်ာင္းေတာ္၌တတိယသဂၤါယနာတင္ခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာနိဳင္ငံသေရေခတၱရာျပည္၌ရန္ေပါင္မင္းအုပ္စုိးေနစဥ္ကာလျဖစ္သည္။ တတိယသဂၤါယနာ၊တင္ပြဲၾကီးျပီးေသာအခါ၊ကုိးတုိင္းကုိးဌာနသုိ့သာသနာျပဳေစလွြတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကမၻာအရပ္ရပ္သုိ့လည္းဗုဒၶသာသနာေတာ္ျပန့္ပြားလာခဲ့သည္။

၁။မဇၥ်ႏၱိကမေထရ္-အမွုးရွိေသာ သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္မ်ားသသည္ ၊ ကသၼီရဂႏၶာရ အရပ္သုိ့ ့ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
၂။မဟာေရဝတအမွဴးရွိေသာ သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္တုိ့သည္ မဟိံသက မဏၬလအရပ္သုိ-
၃။ရကၡိတမေထရ္...........ဒကၡိဏာပထ-ဝနဝါသီအရပ္သုိ့-
၄။အရွင္ေယာနက ၊ဓမၼရကၡိတမေထရၤအမွူးရွိေသာ.................အပရႏၱတုိင္းသုိ့-
၅။အရွင္မဟာဓမၼရကၡိတ အမွူးရွိေသာ ...................မဟာရ႒တိုင္းသို ့..
၆။အရွင္မဟာရကၡိတ...................ေယာနကတုိင္း၊ေခါမတုိင္းသုိ့-
၇။အရွင္မဇၥ်ိမအမွူးရွိေသာ .................ဟိမဝႏၱာအရပ္သုိ့-
၈။ အရွင္မဟိ္ႏၵမေထရ္အမွူးရွိေသာ..............လကၤာဒီပ-သီဟုိဠ္က်ြန္းသုိ့-
၉။အရွင္ေသာဏႏွင္ဥတၱရမေထရ္အမွဴးရွိေသာ...............သုဝဏၰဘူမိ၊ရာမညတုိင္း သုိ့-ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။သာသနာႏွစ္ (၁၃၅)ခုနွစ္ တြင္ ရဟႏၱာသံဃာငါးပါးစီဖြဲ့ ့ထားေသာ၊သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္အသီးသီးသည္ ၊ကုိးတုိင္းကုိးဌာနသုိ့-သာသနာျပဳ ျပန္ ့နွံ ့ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာနိဳင္ငံသို့ သာသနာေရာက္ရွိျခင္း။ ။ျမန္မာနိဳင္ငံ သုိ ့ ေထရဝါဒ သာသနာသည္၊ သာသနာနွစ္-၂၃၅-ခုနွစ္တြင္ ေရာက္ရွိလာသည္။ သာသနာျပဳ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ၊ အရွင္ေသာဏ၊အရွင္ဥတၱရ၊ အရွင္ႏုရုဒၶ၊အရွင္တိႆဂုတၱနွင့္အရွင္ေသာဏတုိ့ျဖစ္ၾကသည္။သုဓမၼပူရ အမည္ရွိေသာ သထုံျပည္တြင္၊သီရိဓမၼာေသာကမင္း၊အုပ္စိုးေသာအခါျဖစ္သည္။

"ဒုတိယ-သဂၤါယနာ"


ဗုဒၵသာသနာေတာ္ နွစ္-၁၀၀ တြင္ မဇၥ်ိမေဒသ ၌ ကာလာေသာကမင္းက ေထာက္ပံ့သျဖင့္ အရွင္ယသ၊အရွင္သဗၺကာမီ၊ အရွင္ေရဝတ၊ႏွင့္ ရဟႏၱာ (၇၀၀)ၾကီးမွဴး`၍ ၊ဒုတိယ-သဂၤါယနာ၊တင္ခဲ့ၾကသည္။ ေဝသာလီျပည္၊ဝါဠဳကာရုံေက်ာင္းေတာ္၌ က်င္းပခဲ့သည္။ ဝိနည္းသိကၡပုဒ္(၁၀)မ်ိဴးကုိ လြန္က်ဴးလွ်က္ ၊ေရြွ၊ေငြ၊အလွဴခံေသာ၊ ဝဇၨီတုိင္းသား ရဟန္းဆုိးမ်ားအား အဓမၼဝါဒီ အျဖစ္ ဆုံးျဖတ္ ၾကသည္။ ထုိအခါက-ျမနိမာနိဳင္ငံ သေရေခတၱရာျပည္တြင္ ဒြတၱေဘာင္မင္းၾကီး အုပ္စုိး သာသနာျပဳ ေနစဥ္၊ျဖစ္။ ထုိေနာက္တရားရွံဴးေသာ အဓမၼဝါဒီမ်ားသည္ ေကာသမၺီျပည္တြင္ သင္ျပိဳင္ မဟာသံဃိက-သဂၤါယနာ တင္ၾကသည္။ ဂုိဏ္း(၁ဂ)ဂုိဏ္း ကဲြျပားကာ မဟာယာနဂုိဏ္းမ်ားျဖစ္ေပၚလာသည္။
"ဗိႆနိဳးနွင့္ဗုဒၶသာသနာ"။ ။ပ်ူလူမ်ိဴးတုိ့သည္၊ဗိႆနိဴး၊ဟန္လင္း၊ သေရေခတၱရာ တုိ့တြင္ ျမိဳ့ျပတည္ေထာင္ကာ ပ်ဴမင္း (၁၃၉၃)ပါး ဆက္လက္ စုိးစံ ခဲ့သည္။ ဗုဒၵသာသနာေတာ္ထြန္းကားခဲ့သည္။ အိႏၵိယေတာင္ပုိင္းနွင္ဆက္ဆံမွူ့ရွိခဲ့သည္။

"သေရေခတၱရာျပည္နွင့္-ဗုဒၵသာသနာ"။ ။ သေရေခတၱရာျပည္ကုိ သာသနာေတာ္ႏွစ္(၁၀၁)-ခုႏွစ္ တြင္ သည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ဒြတၱေဘာင္မင္းလက္ထက္ ရဟႏၱာ-သုံးေထာင္ခန့့္ ့ သာသနာျပဳေနၾကသည္။ ေပါေပါ၊ညည္းည္း၊စည္စည္း၊ေလ်ာေလ်ာ၊ ေသာၾကမၼာ၊ ျမင္းကဗာ ၊ျမသီတင္း၊ ဘုရားေတာင္၊ ဆုေတာင္ျပည့္၊ပုထုိးၾၾကီး၊စေသာ ေစတီ(၁၁)ဆူ တည္ထားကုိးကြယ္ခဲ့ၾကသည္။ သုဝဏၰမာလာမင္းသမီး သည္၊ သုဓမၼေထရီဘြဲ့ျဖင့္ ဘိကၡဴနီမဝတ္ိစဥ္၊ ရဟန္းမိန္းမတစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွိခဲ့သည္။

"ဟန္လင္းျပည္နွင္ဗုဒၵသာသနာ"။ ။ ပ်ဴလူမ်ိဴးတုိ့သည္ ဟန္လင္ျပည္ကုိလည္း တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ သာသနာေတာ္ထြန္းကား၍ ေယာက်ၤားေရာ မိန္မပါ ရဟန္းဝတ္ၾကသျဖင့္ ဘိကၡဴနွင့္၊ဘိကၡဴနီမမ်ား ရွိခဲ့ၾကသည္။

သဂၤါယနာအက်ဥ္း


ပထမသဂၤါယနာ။ ။
ျမတ္စြာဘုရား ကာသိတုိင္း ကုသိနာရုံတြင္ ပရိနိဗၺာန္စံ ေတာ္မူ ေသာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈- ခုနွစ္ ဝါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ -၅.ရက္မွစ၍ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္၊ သတၱပဏၰိ လွူိဏ္ဂူ ၌ ပထမသဂၤါယနာတင္ခဲ့သည္။ အဇာတသတ္မင္းက ေထာက္ပံ့လွူဒါန္း၍ ၊ အရွင္မဟာ ကႆပ ၊အရွင္ဥပါလိ၊ အရွင္ အာနႏၵာ၊ အမွူးျပဳေသာ ရဟႏၱာ ငါးရာ၊ တုိ့ သဂၤါယနာတင္ခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ(၁)နွစ္ ဟုုု၊ စတင္ေရတြက္ခဲ့သည္။ ျမန္မာနိဳင္ငံ တေကာင္းျပည္တြင္ ဇမၺဳဒီပဓဇမင္း အုပ္စိုးလွ်က္၊ သာသနာျပဳစဥ္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

* ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏သာသနာ*








ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမတရားေတာ္မ်ားသည္ (သာသနာသည္)၊
၁။ပရိယတၱိသာသနာ။
၂။ပဋိပတၱိ သာသနာ။
၃။ပဋိေဝဓ သာသနာ ဟူ၍ သုံးပါးရွိ၏။

၁။ပရိယတၱိသာသနာဟူသည္_ပိဋက သုံးပုံ၊ နိကာယ္ငါးရပ္ ဟူ၍ ရွိ၏။
ပိဋကသုံးပုံမွာ-
၁။ဝိနယပိဋက။
၂။သုတၱႏၱ ပိဋက၊
၃။အဘိဓမၼာ ပိဋက၊ ဟူ၍ သုံးပုံ ရွိ၏။

နိကာယ္ငါးရပ္မွာ-

၁။ဒီဃ နိကာယ္၊
၂။မဇၥ်ိမ နိကာယ္၊
၃။သံယုတၱ နိကာယ္၊
၄။အဂုၤတၱရ နိကာယ္၊
၅။ခုဒၵက နိကာယ္ဟူ၍ ငါးမ်ိဴး ရွိ၏။

ခရာဇ္မေပၚမွီ၊ေျခာက္ရာစုေလာက္အခ်ိန္တြင္၊အိႏၵိယနိဳင္ငံ၌ပဥၥာလမင္းနွင့္၊သာကီဝင္မင္းတုိ့၊ စစ္တုိက္ခဲ့ၾကသည္။စစ္ရွဳံးေသာ၊သာကီဝင္မင္းတုိ့သည္၊ကပိလဝတ္ျပည္မွ၊ျမန္မာနိဳင္ငံံ တေကာင္းျပည္သို့၊ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ေရွးဦးတိဘက္ျမန္မာလူမ်ိဴးမ်ားနွင့္အတူ၊စုေပါင္း ေနထုိင္ခဲ့ၾကျပီး၊ သကၤႆနဂရဟု၊ တေကာင္းျပည္ကုိ အမည္သမုတ္၍တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။

လြန္ခဲ့ေသာနွစ္ေပါင္း-၂၆၀၀ေက်ာ္ေလာက္က၊မဇၥ်ိမေဒသ(အိႏၵိယ)တြင္၊ျမတ္စြာဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူခဲ့သည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္၊ဘုရားအျဖစ္သုိ့ေရာက္ရွိျပီး၊၄၅နွစ္တုိ့ပတ္လုံး၊သတၱဝါေဝေနယ်တုိ့အား၊တရားေတာ္မ်ား၊ ေဟာၾကားခဲ့သည္။ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏၊တပည့္သာဝက၊ရဟႏၱာမ်ားမွသည္၊အဆက္ဆက္၊သင္အံေလ့က်က္၊ ပုိ့ခ်၊က်င့္ၾကံအားထုတ္ကာ၊သာသနာျပဳခဲ့ၾကသျဇင့္၊ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏သာသနာေတာ္သည္၊ကမၻာအရပ္ရပ္သုိ့၊ ျပန့္နွံ့ခဲ့ျပီး၊ျမန္မာနိဳင္ငံသုိ့လည္း၊ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏၊ သာသနာေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

ပုဂံေခတ္တြင္ ေထရဝါဒသာသနာသည္၊ထြန္ကားလာခဲ့သည္။ ျမန္မာ့အမ်ိူးသားယဥ္ေက်းမွူ့ၾကီးျဖစ္လာကာ၊
ျမန္မာနိဳင္ငံတုိင္းသားအားလုံးတုိ့ကုိ၊စည္းလုံးညီညြတ္ေစခဲ့သည္။အမ်ိဴးဘာသာ၊သာသနာစိတ္ဓာတ္အားမာန္ကုိ လည္း၊ျပဳစုပ်ိဴးေထာင္ေပးခဲ့ျပီး၊တုိင္းရင္းသားအားလုံးတုိ့၏၊အက်ိဴးစီးပြားမ်ားကုိလည္း၊ အျမဲေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သည္။တေကာင္းေခတ္တြင္၊ျမန္မာနိဳင္ငံ၌၊ပ်ဴလူမ်ိဴး၊ကမ္းယံလူမ်ိဴး၊သက္လူမ်ိဴး၊မြန္လူမ်ိဴး မ်ားေနထုိင္လွ်က္ရွိၾကသည္။
အထက္ဧရာဝတီျမစ္၊အေရွ့ဘက္ကမ္းတြင္၊တေကာင္းျပည္တည္ရွိျပီး၊အေနာက္ဘက္၌၊ရခုိင္ျပည္၊ ေျမာက္ဘက္ေဒသတြင္ေဝသာလီျပည္ရွိသည္။ေတာင္ဘက္ပင္လယ္ကမ္းေျခေဒသတြင္၊သုဝဏၰဘူမိနွင့္၊ သုဓမၼပူရေခၚသထုံျပည္တည္ရွိခဲ့သည္။ျပည္ျမိဳ၏အေရွ့ဘက္၊ေမွာ္ဇာရြာအရပ္၌၊သေရေခတၱရာျပည္၊ အလယ္ပုိင္းတြင္၊ဗိႆနိဳးျပည္၊ဟန္လင္း၊ပ်ဴနိဴင္ငံမ်ားရွိခဲ့သည္။အိႏၵိယနိဳင္ငၤႏွင့္၊ပတ္ကိြဳင္ေတာင္ၾကားလမ္း၊ ဟးူေကာင္းေတာင္ၾကားလမ္းတုိ့ျဖင့္အဆက္အအသြယ္ျပဳ၍သြားလာခဲ႕သည္။တရုပ္ပုိးခ်ည္လမ္းမၾကီးျဖင့္လည္း၊ အိႏၵိယနိဳင္ငံ၊တရုပ္နိဳင္ငံ၊တုိ့နွင့့္ဆက္သြယ္ခဲ့သည္။ ျမိဳ့၊ျမစ္၊ေတာ္စသည္တုိ့၏အမည္မ်ားုိလည္း၊ပါဠိဘာသာ၊သကၠတဘာသာ၊မ်ားျဖင့္မည့္ေခၚခဲ့ၾကသည္။ သေရေခတၱရာျမိဳ ့၊ေကလာသေတာင္၊ဧရာဝတီျမစ္၊စသည္ျဖင့္၊ေခၚတြင္ခဲ့ၾကသည္။
သုဝဏၰဘူမိနိဳင္ငံ။ ။ခရာဇ္မေပၚမွီ၊၁.ရာစုနွစ္မ်ားတြင္၊မြန္ခမာနြယ္လူမ်ိဴးတို့သည္၊သုဝဏၰဘူမိနိဳင္ငံကိုတည္ေထာင္ ေနထုိင္ခဲ့ၾကသည္။ရာမညတုိင္းၾကီးအျဖစ္ပုသိမ္၊ဒလ၊မုတၱမဟူ၍၊သုံးပုိင္းခြဲကာအုပ္ခ်ဳပ္၊ခဲ့ၾကသည္။ ျမစ္ဝက်ွြန္းေပၚေဒသသည္၊ကုန္သြယ္ေရးျဖင့္ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာေသာနိဳင္ငံျဖစ္လာခဲ့သည္၊။ေတာင္ပုိင္းအိႏၵိယမွ တိလဂၤဏလူမ်ိဴးတုိ့ေရာက္ရွိလာကာဒဂုံ၊ဥကၠလာ၊ေဒသ ထူေထာင္၍ေနထုိင္ခဲ့ၾကသည္။
အိႏၵိယနိဳင္ငံနွင့္ေရလမ္း၊ကုန္းလမ္းမ်ားဆက္သြယ္ကာကူးသန္းေရာင္းဝယ္မွူ့မ်ားျပဳလုပ္ၾကသည္။ ေဝသာလီနိဳင္ငံ။ ။ရခုိင္ျပည္ေျမာက္ပုိင္းတြင္ခရာဇ္မေပၚမွီ(၂၆၆၆)ခုနွစ္ ေလာက္တြင္မာရယုမင္းသည္ဓညဝတီနိဳင္ငံေဝသာလီျမိဳ့ျပနိဳင္ငံ၊ကုိတည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။
ျမတ္္စြာဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မမူမွီျမန္မာနိဳင္ငံတြင္၊တေကာင္းျပည္၊သုဓမၼဝတီ၊သုဝဏၰဘူမိ၊ေဝသာလီျပည္ စေသာ၊ျမိဳ့ျပနိဳင္ငံမ်ား စည္ကားစြာ ေပၚထြန္ေနၾကျပီးျဖစ္သည္။ ။


*ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူစ၊ဗုဒၶသာသနာျမန္မာနိဳင္ငံသို့ေရာက္လာပုံ။

။ ဘုရားအျဖစ္သုိ့ေရာက္ေတာ္မူျပီးေနာက္၄၉.ရက္ၾကာေသာအခါလင္းလြန္းပင္ရင္း၌ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူစဥ္၊ဥကၠလာတုိင္းမွတပုႆနွင့္၊ဘလၻိကာကုန္သည္တုိ့သည္၊မဇၥ်ိမေဒသသုိ့ လွည္းမ်ားျဖင့္ေရာက္ရွိလာၾကသည္၊။
ထုိအခါ -တပုႆနွင့္ဘလႅိကာတုိ့သည္-

၁။ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ပထမဦးဆုံး ဖူးေတြ ့ၾကရသည္။
၂။ၾကြက္က်စ္မုန္ ့-ပ်ားဆုပ္မုန္ ့ ဆြမ္းဦးကုိ လွူဳၾကရသည္။
၃။ဘုရားထံမွာ ေဒြဝါစိက သရဏဂုံ ဦးစြာေဆာက္တည္ခဲ့ၾကသည္။
၄။ဘုရားက ဆံေတာ္ရွင္ ဓာတ္ေတာ္ မ်ားကုိ ပထမဦးဆုံး ခ်ီးျမင့္ေတာ္မူသည္။
၅။ဒဂုံျမိဳ့(ရန္ကုန္)သိဂုၤတၱရကုန္းေတာ္ေပၚတြင္ေရွြတိဂုံေစတီအျဖစ္၊ဌာပနာသြင္းကာ တည္ထားကုိးကြယ္ခဲ့ၾကသည္။ထုိ့ေနာက္အရွင္ပုဏၰ၊အရွင္ဂဝံပတိတုိ့၏ပင့္ေလွ်ာက္သျဖင့္ ၊ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္၊ျမန္မာနိဳင္သုိ့၊ေဒသစာရီၾကြခ်ီခဲ့ဖူးသည္။ထုိ့အျပင္ဝိဋဋဴဘမင္းစစ္တုိက္ ေသာေၾကာင့္ကပိလဝတ္ျပည္မွဓဇရာဇာသာကီဝင္မင္းသည္၊တေကာင္းျပည္သုိ့တိမ္းေရွာင္လာသည္။ နာဂသိန္မိဖုရားၾကီးနွင့္လက္ထပ္စုံဖက္ကာ၊တေကာင္းျပည္၌သာသနာျပဳမင္းအျဖစ္စုိးစံေနထုိင္ခဲ့သည္။ (ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္-အထက္တန္းအဆင့္၊အနွစ္ခ်ဳပ္မွ)